یادداشت مهمان، میلاد سعیدی: هر ساله به هنگام تصویب بودجه سالیانه کشور در مجلس شورای اسلامی یکی از مواردی که بسیار سر و صدا به پا می کند، مسئله بهداشت و درمان است اما سوال و تعجب از جایی شروع میشود که در بین نظریه پردازان و نمایندگان هیچ صحبتی از سهم سلامت روان نیست و تنها نیم تا یک در صد از بودجه سلامت کشور به این امر اختصاص پیدا میکند.
البته این فقط بحث بودجه کشور است، در سایر بخش های مدیریتی کشور نیز هیچ توجه و نظری به این حوزه وجود ندارد تا جایی که حتی طی سالیان گذشته حکم سبزی خوردن سفره را نیز پیدا نکرده است که اگر باشد مزید اطمینان خاطر است. جالب است با این حد از توجه، مدیران توقع دارند مشاوران کشور با دمی مسیحایی آمار طلاق را کاهش داده و نرخ سلامت روان در بهترین شکل خود قرار دهند.
کرسی یونسکو در آموزش سلامت با انتقاد از کم بودن اعتبارات نظام سلامت به موضوع بهداشت روان، اظهارداشت: حداکثر دو تا سه درصد بودجه نظام سلامت کشور به بهداشت روان تخصیص یافته است در حالی که در بسیاری از کشورهای پیشرفته ۵.۱ درصد از بودجههای کلان نظام سلامت به حوزه بهداشت روان و بیماری های روانی تخصیص مییابد.
با اشاره به آمار به دست آمده در سال ۲۰۱۰ میلادی در مورد تعداد افراد دارای اختلال روانی طی آن سال، ۴۰ میلیون نفر در سال ۲۰۱۰ دارای اختلالات رفتاری بودهاند که افسردگی، اضطراب و سوءاستفاده از مواد مخدر در صدر علل اختلالات روانی بوده است.
کرسی یونسکو در آموزش سلامت با هشدار نسبت به شرایط نامطلوب کشورهای جهان سوم، در مورد موج فزاینده اختلالات روانی تا سال ۲۰۵۰، تصریح کرد: اختلالات روانی در کشورهای جهان سوم نسبت به کشورهای توسعه یافته موج فزایندهتری دارد و چشمانداز سیر صعودی افزایش اختلالات روانی تا این سال به هیچ وجه مطلوب نیست.
متاسفانه وزارت بهداشت که متولی امر درمان است کاملا جسمی نگرانه عمل می کند و اعتبارات سلامت روان به جای پیشگیری برای ساخت وسازهای درمانی و اضافه کردن تخت هزینه می شود.
برخی سطحی نگری ها باعث افزایش آسیب در کشور شده و آمار اعتیاد بسیار بالا است؛ با این وجود برنامه کاری مطلوبی در این زمینه ها نداریم.
در پایان باید گفت امروز نیز دیر شده است و کاری باید.....
کارشناس ارشد مشاوره خانواده دانشگاه علامه طباطبایی
نظر شما